|
| کد مطلب: ۱۰۵۶۶۴
لینک کوتاه کپی شد

نشانه های کنارآمدن ایران با قدرتهای بزرگ و منطقه

الگوی کنش ایران در ماه‌های گذشته ماهیت همکاری‌جویانه و سازنده داشته است. این امر به مفهوم آن است که سطح جدیدی از همکاری‌‌‌ها می‌‌‌تواند محور اصلی روابط متقابل کشورها در فضای تعارضی یا همکاری‌جویانه محسوب شود.

نشانه های کنارآمدن ایران با قدرتهای بزرگ و منطقه
منبع: دنیای اقتصاد | نویسنده: ابراهیم متقی |

همکاری‌های متقابل در شرایطی به وجود می‌آید که هریک از بازیگران رقیب تلاش کنند به حداکثر سود متقابل برای کنترل تهدیدهای نوظهور نائل شوند.

بسیاری از نشانه‌های همکاری ایران با آژانس می‌‌‌تواند به عرصه سیاست خارجی و توافق با بازیگران اصلی سیاست بین‌الملل منجر شود.

ایران همکاری‌های متقابل و دیپلماسی سازنده خود را از طریق ارتقای قابلیت‌های معطوف به قدرت‌سازی و آمادگی برای دیپلماسی هسته‌‌‌ای به‌کار گرفته است. این روند آثار و پیامد خود را در ادامه مذاکرات وین در جهت اعاده برجام منعکس ساخته است. توافق با گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در اسفند۱۴۰۱ بیانگر آن است که ایران تمایلی به تصاعد بحران و ظهور تضاد‌های جدید امنیتی ندارد. این امر زمینه همکاری‌های بیشتر در فضای دیپلماسی هسته‌ای و اعاده برجام را در سال۱۴۰۲ امکان‌پذیر می‌سازد.

دیپلماسی هسته‌‌‌ای هنوز آغاز نشده، اما نشانه‌هایی از ارتقای سطح همکاری متقابل ایران با آژانس، قدرت‌های بزرگ و کشورهای منطقه‌‌‌ای در دستور کار قرار گرفته است. خبر بازگشایی سفارت ایران و عربستان را می‌توان یکی از نشانه‌های اصلی سیاست خارجی ایران دانست که از واقعیت‌های سیاست بین‌الملل الهام گرفته است.

تجربه کنش متقابل ایران و قدرت‌های بزرگ بیانگر آن است که همان‌گونه‌ که کشور‌ها از تاب‌آوری محدودی در برابر فشارهای اقتصادی و راهبردی برخوردارند، طبیعی است که سیاست بین‌الملل و امنیت منطقه‌‌‌ای نیز نمی‌تواند برای مدت طولانی در فضای ابهام، عدم‌اطمینان و تردید ژئوپلیتیک قرار داشته باشد. بنابراین امکان همکاری‌های متقابل در فضای کنش ایران با بازیگران منطقه‌‌‌ای و قدرت‌های بزرگ برای حل‌وفصل چالش‌‌‌های امنیتی در سال ۱۴۰۲ وجود داشته و این امر می‌‌‌تواند شکل جدیدی از همکاری‌های سازنده در روابط متقابل کشورها را فراهم سازد.

متن کامل اینجا

ارسال نظر

پربازدیدترین